خداحافظ

همین حالا

...

امشب دلم پر از غبار است وسیاهی

سیاهی و تاریکی ...

و تلخ ترین افکاردر ذهنم جولان می دهد

نمی دانم به کدامین ماوا پناه ببرم تا تن رنجورم از حوادث زمانه در امان باشد

دیگر برایم امیدی نمانده

تمام آرزوها و رویاهایم به آخر رسیده و من دیگر هیچ ندارم

دستان خسته ام تهی است

و قلب کوچکم پر از زخم های عمیق و درد آلود

کاش نبودم و این همه غم را بر شانه هایم حس نمی کردم

و ای کاش میشد آدمی دیگر بود

کاش این همه غم در سینه ام نبود

دوست دارم هر چه زودتر بمیرم

خیلی خیلی زود ...

دیگه خیلی وقته گریه نکردم

فکر کنم اشکهام ته کشیده

دیگه حتی حال نوشتن هم ندارم

دیگه بعد از این 20 سال خیلی چیزا یاد گرفتم

... یاد گرفتم اگه خیلی چیزا رو نگم بهتره

نمی دونم ... شایدم چون هوا سرد شده اینجوری شدم

شاید افکارم یخ زده ...!!!!!!!!!!!!!

دیدم رو نسبت به زندگی عوض کردم

180 درجه چرخیدم

به عقب نگاه کردم

ما که این همه غصه خوردیم و گریه کردیم و اشک و آه و ناله

آخرش هیچی نشد

بیایین دو روز هم دل خوش باشیم

بخندیم ، حداقل مثلا شاد باشیم

حتی فرمالیته هم که شده

به دنیا بخند

ای که دلی پر از غصه داری !!!

من پذیرفتم

که عشق افسانه است

این دل درد آشنا

دیوانه است

می روم

شاید فراموشت کنم

با فراموشی

هم آغوشت کنم

می روم

از رفتن من شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنها تر از ما می روی

آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی برخوردهای سرد را ...

خوب من

واژگان ناتوان از وصف خوبی تو

و من نیز ناتوان از بیان آنچه در درونم می جوشد

بین دستامون یه دنیا فاصله است

اما مهم اینه که قلبامون بهم نزدیکه

تو یگانه ی قلبمی و تا ابد خواهی بود

شاید حسرت در دست گرفتن دستهایت تا همیشه بر دلم بماند

اما من منتظر خواهم ماند ...

منتظر و امیدوار به دیدارت

شاید هیچ وقت تو را نبینم

شاید همه ی اینها یک رویا باشد و بس ...

اما من امیدوارم به این که روزی تک ستاره ی قلبم رو در آغوش  بگیرم

یعنی میشه ؟؟؟...

In your laughter

In your eyes

In your words

In your smiles

    In your arms     

Lies my world

I love you

هر كلمه و هر لحظه از تو مي نويسم

نمي دانم همسفر كدامين غروبي؟

ولي من همينجا منتظر بازگشت تو خواهم ماند...

قرارمون همينجا توي جاده تنهايي

سر دو راهيه رفتن و ماندن

كنار تابلوي عشق و نفرت

زير سايه درخت سبز اميد

من نشسته ام روي صندلي انتظار

 ممكنه گيسوانم سفيد باشد ، اما قلبم مثل نفسهايم گرم است....

مطمئنم مرا خواهي شناخت

ای بهترینم ...

اون وقت كه عاشق بودم گذشت

ولي هنوز در ذهنم اين سوال هست

 چرا اوني كه عاشقش بودم با من اينجوري كرد

اوني كه خيلي ميگفت دوستت دارم

 بعد چند وقت با خودم فكر كردم كه همشون همين جورين

 فقط بلدن بگن دوست داريم ولي در عمل هيچي

 چرا هميشه بايد پسرها ضربه ديده ی عاشق باشن

چرا…چرا  !!!!!

و دستانم به سوی آسمان بود

بوی تو در اتاقم بود و من غریبانه می گریستم

بر سر سجاده ام نشسته بودم

اطرافم پر بود از شمع های نیم سوخته

و سجاده ام پر بود از یاس های رنگ و رو رفته

و من همچنان می گریستم

و این بلورهای روشن اشک برای تو بود

من تو را می خواستم و تو نبودی

فریاد زدم

فریادی از سر ناامیدی

فریادی که بوی غم داشت و ناله

اما افسوس که فریادم را نشنیدی

و بلور اشکهایم را ندیدی

روزی که دستان تو در دستم بود

و نگاهمان تکیه گاهی برای عشقمان را چه زود از یاد بردی

آن روز را به خاطر بیاور

روزی که به تو گفتم : دوستت دارم

اما تو ...

تو رو زیر بارون یافتم

با تو زیر بارون قرار گذاشتم

تو زیر بارون با من قهر کردی

تو رو زیر بارون از دست دادم

 ... لعنت بر این بارش غم ...

 امروز اول اردیبهشت است

و امروزم سیاه بود وغمناک

چون تو نیستی

دیگر چشمهایم طاقت گریستن ندارند

امروز دیگر تو با من نیستی و من به یادت دلخوشم

دیگر از این زندگی خسته و دلگیرم

تنها تو بودی امید و تکیه گاهم در زندگی

اما دیگر تو هم نیستی

تو هم من را فراموش کردی و من به خاطراتت پیوستم

چقدر ما آدمها زود از همدیگر خسته می شویم

آنقدر زود که فرصت دوباره دوست داشتن را پیدا نمی کنیم

مگر خواسته ی من از تو چه بود ؟؟؟

تنها می خواستم دستانم را بگیری

تنها می خواستم قلبم را بفهمی

تنها می خواستم شانه ی برای گریستن های نیمه شب

و تو نفهمیدی خواسته هایم را و ندیدی من را ونشنیدی این همه خواهش را

آره ... قبول ، من بد بودم و ناسپاس

ولی تو چرا من را گذاشتی و رفتی

من خسته کننده بودم و تکراری

من دلگیر بودم از زندگی اما تو به آن شادمانه نگاه می کردی

من خسته بودم و تو تازه نفس بودی

من می گریستم و تو می خندیدی

تو هم هیچ وقت نشنیدی فریاد بی صدایم را که می خواندم تو را

من خوب بودم ... اگر بیشتر با من می ماندی خوبی هایم را لمس می کردی

اما چه زود مرا از یاد بردی

تو هم برو ...

مثل بقیه ... مثل همه ی آنهایی که رفتند

اما قبل از رفتنت تنها به یک خواسته ام گوش کن

از تو می خواهم رویاهایم را با خود نبری

تنها آنها را برایم به یادگار بگذار